Tuesday, April 25, 2006

η λιζα και οι εραστες της

ηρθε η κοντολιζα και ριγησαν οι πετρες.
οι πετρες, θα αποτελεσουν δε και το κυριο οπλο στον αγωνα μας κατα των επικυριαρχων.
ου λε λε και αμαν αμαν.
κι ερωτω κυρια μου, με ποιο δικαιωμα μας σκουντηξες το πλευρο την ωρα που κοιμομαστε βαθεια τον πιο γλυκο υπνο?
δεν εγινε και τπτ βεβαια καμμια σημαντικη ζημια, ουτε το ροχαλητο δεν μας εκοψες αλλα και παλι, βαρβαρο να μας ξυπνας την ωρα που εμεις υποθαλπουμε τους πολυτιμους εαυτους μας σε μια κοινωνια ευνομουμενη και προπαντως κυβερνουμενη απο μας τους ιδιους.

και μετα σου λεει, κλαιμε για τα αρνια του πασχα.
οταν εμεις , ιδιοι βοδια παχνιζομαστε παρηγορητικα ενω ο πολεμος μαινεται.
ποιος πολεμος θα μου πεις.

α, οχι, μην ετοιμαζεστε οι γλυκαναλατοι.
θα σκυλοβαρεθω θανασιμα τις επομενες μερες οπου θα πρεπει ολοι να κλαιμε γοερα και νεροβραστα για τα παιδακια στο ιρανοιρακ και θα με βρειτε- οι γλυκαναλατοι- απεναντι σας.
παιδακια, σκυλακια ,αρνακια, λουλουδακια.
το απολυτο τιλτ της ευαισθησιας. το ουλτιμο κρεσεντο της καθ ολα ιερης και αγνης τε και αδολης αγανακτησης θα μου μολυνει αυτια και ματια, θα με κανει να θελω να ξερασω ασταματητα, να θελω να φωναξω, να μαζεψω εναν κουβα πετρες και να αρχισω να τις αμολαω- στα κεφαλια σας.
γιατι δεν σκεφτομαστε κι εχει αρχισει να μου τη δινει πραγματικα αυτο.
εκανα υπομονη τοσα χρονια λεγοντας οτι δεν μπορεις να τα βαλεις με ενα ματσο ηλιθιους ,ματαιος κοπος και αγωνας. καλυτερα με δυο συνταγματα κακων, παρα με 1 βλακα, αυτο ειναι νομοτελεια αλλα και παλι ρε γμτ, δεν μπορει να βαραμε τοσο στο ρυθμο της τζαζ και κανεις να μην μας πει οτι κανει τζιζ.

καλα, τωρα πηρατε χαμπαρι τι γινεται ?
οχι, δεν νομιζω.
δεν συμφερει ομως , χαλαει το μπιουτι σλιπ αμα σκεφτουμε και αντιδρασουμε και θα πρεπει να αρχισουμε να αντιδρουμε ασταματητα και να σκεφτομαστε στο φουλ, δυσκολο, ακατορθωτο, σκληρο.
θα περιοριστουμε λοιπον στον διυλισμο του κωνωπος και στο ξυγκι της μυϊγος για αλλη μια φορα.
μετα απο μια βδομαδα θα το ξεχασουμε.
αντε δυο βδομαδες σου λεω εγω.
ολα θα πανε στο διαολο και ακομα παραπερα και εμεις θα μαδαμε μαργαριτες με την επομενη επικαιροτητα.
η περασμενη θα ειναι για τους γραφικους και τους ανεπικαιρους.
διοτι τι να σχολιασεις και να εχει μεγαλη δημοσιοτητα αμα δεν ειναι "χοτ" δεν καιει , δεν ειναι φλαμπε θεμα?
ποιος θα κοψει για τις διαφημισεις των καταναλωτικων μας ονειρων - απιαστων ή απτων, αυτο δεν εχει σημασια, εφοσον ειναι ονειρο εχει πιθανοτητες να γινει πραγματικοτητα, τ-ρ-ο-μ-α-κ-τ-ι-κ-η.
ποιος θα μας παιζει αμα δεν κλαιμε για τα παιδακια, λουλουδακια αρνακια σκυλακια, γατακια?

μερικα πραγματα δεν ειναι για να τα λες.
ο πολεμος μαινεται χρονια τωρα κι εσεις αναρρωτιεστε "ποιος πολεμος"
ο πολεμος ΕΔΩ.
ο πολεμος ΤΩΡΑ.
οχι , μην βγαζετε τα μυξομαντηλα για τα παιδακια στο ιραν, στο μακαντου, στο ισλαμαπαντ.
ο πολεμος ειναι εδω και τωρα και ειναι αναμεσα μας, η αλωση εχει γινει απο τοτε που παραδωσαμε παιδεια και πολιτισμο για μερικες αυταπατες συνοριακης κυριαρχιας, για λιγες διπλωματικες νικες σποραδικα ακολουθες των ευχαριστιων μας.
α τα ξεχναμε αυτα ε?
περασμενη, αρχαια ιστορια ...
λιγο μετα την ομηρου ιλιαδα, τοοοοοσο παλια.
κρατιεμαι και συγκρατιεμαι αλλα αυτη τη στιγμη νιωθω οτι θα εκραγω.
δεν υπαρχει τροπος να πεισω κανεναν, να σκουντηξω κανεναν, να ξυπνησω κανεναν.
δεν ειναι μμε, δεν κοβομαι για διαφημισεις, δεν πουλαω ελιτιτισμο, δεν κανω επιδειξη γνωσεων.
δεν κανω πολιτικη, δεν ειμαι πολιτικος, δεν κινω κανενα σκοινι, αλλα ρε πουστη μου, ξερω καλα ποτε κινουνται αυτα τα νηματα που με θελουν ανδρεικελο, πανω τα χερακια, κατω τα χερακια, μεσα η κοιλια, εξω τα μυαλα, και ειλικρινα τωρα, καθε μερα μα καθε μερα, κυριολεκτικα, μια κοντολιζα ειναι εδω και δεν θα σταματησει να ρχετε αν εμεις δεν γυρισουμε πλευρο και δεν σταματησουμε τον μπιουτι σλιπ μας.

ο πολεμος μαινεται και δεν ειναι μονο για τα νευρα μας.

σκλαβοι χωρις συνειδηση εχουμε καταντησει.

και μην πειτε οχι, πριν πειτε οχι,

ετσι χαλαρα, θυμηθειτε σε 3 sec γεγονοτα δυο πασχαλιων του παρελθοντος.
πριν 21 χρονια
πριν 39 χρονια.

αν τα βρειτε, μεσα σε 3 sec, τοτε βριστε με.

σε 3 ομως, ναι?

μετα το συζηταμε παρακατω

η μοναξια ειναι η ηδονη της αυθαιρεσιας

φετος τα καταφερα.
και απο το σπιτι βγηκα κι εδωσα και σταυρωτα φιλια και αντεξα στωϊκα τις κροτιδες και τα δικαννα και ολα τα αφησα να περασουν χωρις να κανω κανενα μορφασμο, να δυσανασχετισω, να πω βαρια κουβεντα.
το φοβομουνα και δεν ειχα αδικο αλλα αποδειχθηκα ειτε δυνατοτερη απ ολο αυτο ειτε πολυ πιο αδιαφορη απο οσο νομιζα.
μερικες φορες αυτα ταυτιζονται κιολας και ετσι ειμαι μεσα σ οτι και αν υποθεσω.
προσδιορισα και τι ειναι ευτυχια για μενα αυτον τον καιρο:
να καθομαι 4 το πρωϊ σε ενα μπαλκονι στα σκοτεινα, ακινητη, σε πληρη βουβαμαρα και να διακρινω τα φωτα του απεναντι σπιτιου στα 500 μετρα περιπου, μεσα απο δενδρα.
αυτην ειναι για μενα η ευτυχια αυτην την εποχη.
τη βιωσα και καταλαβα οτ θα ηθελα να συνεχιστει και μετα το διημερο.
τα 500 περιπου μετρα καναν τη διαφορα.
εδω, το μεγεθος μετρησε.
για τους ανθρωπους δεν μ απασχολει πια το ποσο κοντα ειναι.
τους αντεχω, το διαπιστωσα και αυτο κι ενιωσα περιφημα.
καταλαβα οτι με διακατεχει αυτο το ειδος της θλιψης που δεν μου επιτρεπει να μοιραζομαι τη ζωη μου με κανεναν, το βαθυτερο αυτο που ειμαι και σκεφτομαι και νιωθω, και οταν δεν σκεφτομαι και δεν νιωθω να ειναι ακομα πιο καλα, και ενιωσα ανακουφιση.
τουλαχιστον ξερω τι και ποια ειμαι τωρα.
δεν υπαρχει κανενας αλλος οσο κι αν προσπαθω να σκεφτω οτι υπαρχει.
ειμαι μονη μου, μπορω να κανω φασαρια, κανεις δεν θα ενοχληθει γιατι δεν υπαρχει, μπορω να μιλαω οπως θελω, κανεις δεν θα απαντησει, μπορω να γραφω οπως θελω, κανεις δεν θα διαβασει, μπορω να παω οπου θελω κανεις δεν θα ερθει μαζι, μπορω να μεινω οσο θελω και να φυγω οποτε θελω, κανεις δεν θα με περιμενει, κανεις δεν θα μ αποχωριστει, γιατι δεν υπαρχει κανεις.
αυτην ειμαι, ετσι ζω , αυτο ανακαλυψα.
ζω ακατασχετα ο,τι προκυψει και μετα το ξεχναω γιατι και αν δεν το ξεχασω δεν θα ειναι κανεις που να το θυμηθει και να του λειψω.
κανεις.

Friday, April 21, 2006

αιωρησεις

καθε Μ. Παρασκευη βρεχει / αυτες οι καμπανες μ εχουν αποδιοργανωσει / δεν ξερω τι, αλλα πενθω / ολα μυριζουν ευλαβεια / το βαμμενο αυγο στο εικονοστασι δεν χαλαει / ενα χρονο μετα το θαβουμε / σπονδη / σεβασμος / η αφη της φλογας / μεγα μυστηριο / δεν ειναι ομως φωτια / ειναι φως / φως εκ φωτος / καθε χρονο καθε χρονο / η θλιψη σημερα με αποδιοργανωνει / περιμενω να δω να βρεχει / αν δεν βρεξει θα ειναι η τελευταια μου Μ. Παρασκευη / ετσι το νιωθω / ολα μυριζουν μυστηριο / θελεις να νιωσεις τι σημαινει απογνωση? / μεινε μεσα την κυριακη του πασχα με κατεβασμενα τα ρολα στα παραθυρα / . / ξερεις τον ηχο της σιγης? / μυρισε το μωβ στις κορδελλες των εκκλησιων / τι περιμενουμε? / τι δεν θα ερθει? / αρχαιο ξορκι , αυτο της φλογας / δεν ειναι φλογα, ειναι φως / φως εκ φωτος / ολα σημερα με αποδιοργανωνουν χρονια τωρα / σημερα μυριζει επισημοτητα / το στομαχι μου καιει / τα ματια μου καινε/ τι περιμενουμε που δεν θα ρθει? / οι κυκλοι που επαναλαμβανονται / ζωη - αδιεξοδο - θυσια / σωτηρια - θανατος / ανασταση - η αρχη ξανα / τι περιμενουμε μεσα στη σιγη σημερα? / θα βρεξει λιγακι προς το απογευμα / αν δεν βρεξει θα ειναι η τελευταια μου Μ. Παρασκευη

Wednesday, April 19, 2006

για δυνατους λυτες

xic

απο αποψε δεν θα αφηνω κλειδια πανω στην πορτα και ουτε θα κλειδωνω με την τριαινα.
σκεφτομαι την ειρωνεια βεβαια να με καθαρισει κανας διαρρηκτης εξ αφορμης αυτων παρα να πεθανω ησυχη στον υπνο μου οπως νομιζω οτι θα γινει γιατι το αξιζω.

ο ρεμπραντ λειτουργουσε αδιστακτα αν και ηξερε τι θυσιαζε.
θα μου πεις, αν δεν ξερεις τι θυσιαζεις δεν μπορεις να εισαι αδιστακτος.
ισως αλλοφρων, ισως ανοητος, ενιοτε σουπερ ηρωας, ξερεις, οπως αυτος με τα φυστικακια που απο γκουφη γινοταν σουπερ γκουφη και αμα σταματουσε η επιδραση παρτον κατω απ τα 3000 μετρα ελευθερης πτησης.
μπορεις ακομα να γινεις μονε και να μην αποφασισεις ποτε ποιο χρωμα θελεις να επιλεξεις, ετσι τα ανακατευεις ολα σε μια μουνταδα , μια ζοφεροτητα ..η αισθητικη ειναι τελεια αλλα αυτο το αναποφασιστο σπαει τα νευρα.
θελω να πω, αν ενας ανθρωπος ζησει κοιταζοντας για πολλα χρονια μονο πινακες του μονε θα γινει αβουλος.
λατρευω την ανευρη μουνταδα του μονε αλλα γουσταρω να ζω σαν μια *
πολύ λαμπερη
δεν φειδωμαι χρονου και κοπου.
μονο που τα κανω ματαια.
στον βροντο κοινως αλλα εγω, που ζω σαν μια * δεν πρεπει να μιλαω ετσι.
με εκπλησσει που ο κοσμος ολων δεν ειναι στοιχειωμενος απο σκοταδια, οιωνους, φαντασματα κι εκεινα τα μικρα μαυρα που κινουνται στη γωνια μολις παρω από εκει τα ματια μου.
αλλα ειπαμε , εγω, ζω σαν μια *
πολυ λαμπερη
δεν φειδωμαι χρονου και κοπου.
στον βροντο ομως, για λιγο περισσοτερο πονο.
εγω ζω σαν μια *
διαττων

- "μιλας σοβαρα τωρα ζηνα βασιλισσα της ζουγκλας?"

- "η ζηνα δεν ητανε βασιλισσα της ζουγκλας"

- " αμα εσυ εχεις τετοια μυαλα, η ζηνα είναι η βασιλισσα της ζουγκλας κι ο σπαιντερμαν περιπτεραζ με υποληψη"

-"σιγουρα εισαι αγγελος?"

-"οχι, αρχαγγελος"

-"ποια η διαφορα?"

-"το αρχ… μπορει να εχει και αυτο δυτη σημασια….οπως ολα σ αυτην τη ζωη"

καλα ολα αυτα αλλα τι απαντας στο 1.ε4?

.

Saturday, April 15, 2006

αυτο που ΔΕΝ ειναι


.
.


.. .


σε βλεπω Jammy να τριγυρνας ατακτα εν μεση οδω οσο πιο χαλαρα μπορεις μεσα στην ανατριχιλα απo σκεψεις που μου φερνεις καθε φορα που διαλεγεις καταργημενες θεσεις διπλα σε κλειστα παραθυρα, παντα με την πλατη στον τοιχο, να μετρας τις προαναγγελθεισες μερες , διακορευοντας παρωχημενες συμφωνιες μιας μονοδρομης τηρησης που ομως οι οροι τους δεν εχουνε πια νοημα ουτε και ισχυ γιατι εσυ δεν εισαι πλεον καποια απ αυτους που την κανανε.
σ αφηνω να γκριματσαρεις στον καθρεφτη μασκες και αλλα προσωπα, υφος χαρουμενο και σκεπτικο, εκεινο το χαμογελο που δεν λεει να σπασει αν και παγωσε καθως με τα ματια ορθανοιχτα φευγεις να βρεις ολα εκεινα που ποτε δεν μπορεσες να τα κανεις απτα- και υστερα παλι πισω, πισω ξανα να τρελλαινεσαι και να αποδιδεις σε μελλοντα χρονο ολα οσα θα μπορουσαν να σου εχουν συμβει, αμετακλητες πορειες σε εναν προαποφασισμενο θανατο που σου αναγγειλανε μολις ειχες γεννηθει κι υστερα παλι πισω να προσπαθεις να κοιμηθεις για να ονειρευτεις , για να ξυπνησεις και ν αρχισει παλι μια νεα ισορροπια που δεν θα την αισθανεσαι γιατι θα λες "μα τι μαλακιες λεω" και θα προσθετεις μια μερα πανω στην αλλη για να επιταχυνεις τη διαδικασια.
μα η αποσταση θα παραμενει αφου δεν θα εισαι παρα μια ξεπεσμενη αλητισσα που ξεφυγε απο την αναγκη της ζωης την τελευταια στιγμη, γεματη περιεργα συναισθηματα του στυλ –ξαναζω και αναθεωρω πολλα παλια πραγματα ή γιατι δεν θα επρεπε να ειμαι τοσο θλιμμενη αφου αισθανομαι καλυτερα οταν δεν ειμαι καλα.
θα νοσταλγεις τις μερες εκεινες που δεν μπορουσες να ξερεις τι πραγματικα ηθελες, το πιο παραξενο ή το πιο μυστηριο ή και τα δυο .
και ολα τα απροσδοκητα του κοσμου μαζι που δεν ωφελει σε τιποτα να τους τη βγαινεις απο τα πλαγια στη στροφη με το ζορι, γιατι ο μελλοντικος τους θριαμβος σε κατασκοπευει σε καθε σου προσπαθεια να κρυφτεις και να τα ξεχασεις ολα.
να σερνεις ολες τις αξιολυπητες ιδιοτροπιες σου που δημιουργηθηκαν απ ολα εκεινα που σου τιναζουν τα μυαλα και καθε φορα σε κατασταση υπνοβασιας ν αρχιζει να σου αρεσει ο ρυθμος του να ονειρευτω και να μην ξυπνησω….
κι αυτη η διαλυση ειναι η διεγερση σου, η χαρα της υπαρξης σου και η απαιτουμενη θεληση που σε στοιχειωνει μπρος στο φοβο της παραφροσυνης - των χιλιων υποσχεσεων – που σε πετσοκοβει σε κιμα κι υστερα σε καταχωνιαζει στο πατο καποιας κονσερβας που απεξω γραφει: ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΥΛΟΥΣ




ή αλλιως, η τεχνη του γκρεμοτσακιγνυμι σ ολη της την αναλαμπη κι ενα ακομα λεκτικο παραληρημα.
και παντα, αυτο που δεν ειναι, κανει υπαρκτο αυτο που ειναι , αν ειναι κατι, καποτε, τελος παντων, τωρα, για παντα ή ποτέ.




......
*για τη μαρια, που καποτε της διδαξα το παραλογο,
την αδικια, το θυμο και τα χρωματα.
αυτην κρατησε μονο τα χρωματα.
χαιρομαι που ειναι ενα τοσο καλο παιδι
και τελικα, πνευματικο μου παιδι κατα καποιον τροπο.
*και για τον j που ηρθε χθες αλλα που δεν ηταν αυτος
......

Friday, April 14, 2006

42

ε , και?
σημερα η διαθεση μου ειναι λες και της κρεμασαν τιποτα βαριδια καμμιας χιλιαδας τοννων το καθενα.
ενας κυκλωνας αναμνησεων , το γαμημενο αυτο χωνι που σε καταπινει και δεν ξερεις που θα σε βγαλει.
δεν μπορω να το κανω να σταματησει τη ρημαδα του τη δουλεια.
ολο ρημαγμενες επετειους εχω να θυμαμαι.
ποτε δεν θυμαμαι γιορτες, γενεθλια και τετοια.
αλλα αν με ρωτησεις για τιποτα αλλο οχι τοσο ευχαριστο θα σου τα πω ολα με το ν και με το σ.
και με πολλα λλλλλλλλλ αν ειναι απαραιτητο.
κατι τετοιες μερες πριν τρια χρονια με ειχε ρωτησει τι ειναι για μενα το 42.
δεν ηταν μια ευκολη περιπτωση.
για εναν γκομενο που θελει να σε πηδησει εισαι προετοιμασμενη.
λες και τα καλα δεχουμενα, και τα κακα δεχουμενα κι ενας γκομενος που θελει να σε πηδησει ειναι ενα καλο δεχουμενο.
ξερεις τι εχεις και τι δεν εχεις.
εισαι ανετη και μπορεις και να κανεις ο,τι γουσταρεις.
μπορεις μετα να κανεις και ρομπα τη φημη του και να τη συρεις σε μια διαδρομη 10 χιλιομετρων.
να την σκορπισεις στις παρεες σου και σε αγνωστους.
να την πεις σ εναν ταξιτζη.
μπορεις να τον διαφημισεις σε καμμια που δεν χωνευεις.
μπορεις να τον ξεχασεις και να κοιτας σαν να πρεπει να τετραγωνισεις τον κυκλο σε δεκα δευτερολεπτα την οθονη του κινητου σου αν τυχον και σε παρει τηλεφωνο ενω προσπαθεις να θυμηθεις "ποιος ρουλης?"
ολα μπορεις να τα κανεις.
εχεις την επιλογη γιατι στην ουσια δεν υπαρχουν περιπτωσεις, κι ετσι επιλεγεις ο,τι σου ρθει βολικοτερο, και αυτο, αν εχεις τη διαθεση.
ενω καποιον που το πρωτο που σε ρωταει ειναι "τι ειναι για σενα το 42?" δεν μπορεις να τον κανεις ο,τι θες.
ξερεις οτι θα ερθει, θα μεινει, θα χαθει αλλα θα συνεχισει να ρχεται.
αλλες φορες με τη γευση της αμμου στον λαιμο σου.
αλλες φορες σου κρεμαει αυτα τα ρημαδια τα βαριδια και με αριστα το 10 σε μια αποδεκτη διαθεση, εσυ εχεις -100.
αλλες φορες παλι νομιζεις οτι θα τα κλεισεις ολα, υπολογιστες, παραθυρα , εξωπορτα και θα πας να τον βρεις.
ή θα ρθει αυτος.
με ενα λογο ειναι κακα μαντατα ενας τετοιος τυπος.
ειναι τα κακα μπλεξιματα που φοβασαι.
ετσι αρχιζει ενα παραισθητικο συστημα και οσο εισαι μεσα σ αυτο δεν χρειαζεται να ανησυχεις για το τι ειναι πραγματικοτητα και τι οχι.
ολα ειναι 42 και ενιοτε καποιο πολλαπλασιο.
ολα με αθροισμα το 6 φυσικα για να μην ξεχνιομαστε.
οι σχεσεις με αναφορα τη σκοπιμοτητα τους καθοριζονται με αρκετους τροπους.
οταν η σκοπιμοτητα δεν υπαρχει, αυτες αλλαζουν οσο συχνα θελει το συστημα.
μπορεις να ρωτας τρεμοντας απ τα νευρα σου πως τολμας να μ αγαπας παλιοτομαρο καθε φορα που καταλαβαινεις οτι θα πρεπει να υποδυθεις και λιγο τον ανθρωπο, δηλαδη τον μαλακα ή τον απλο και να πρεπει να ζητησεις και κατι, ααααααλλο δυσκολο αυτο.
ο συνδυασμος των δεδομενων στο συστημα ειναι που μετραει την καθε φορα.
αλλες φορες συμφωνουν, αλλες ανατρεπονται ή συγκρουονται.
ειναι απ αυτες τις περιπτωσεις που η διαρκεια σε κανει να ζεις μεσα σε μια εκρηξη και σε μια πληρη απελπισια και που ευχεσαι να τελειωνει, και οταν τελειωνει, τοτε παλι ζεις μεσα σε μια εκρηξη και σε μια απελπισια, με μονη τη διαφορα που δεν μπορεις να τα χωνεις στον αλλον καταμουτρα.

και στην τελικη, τι να σημαινει για καποιον το 42?

μονο αυτην την σιωπηρη ασυμφωνια με οσα ελεγα οτι ειμαι και μπορω και αντεχω μπορει να σημαινει.

γιατι πολυ θελω να γινω η φουστα γοβα γκομενα που θα μπορουσε να του δωσει τη σωστη απαντηση σ αυτο τη γελοιο και κουφιο ερωτημα...
ερωτηση απαντηση , ερωτηση και δηλωση μαζι:

πως τολμας να με ξεχνας ρε τομαρι?
.

Wednesday, April 12, 2006

z

συμφωνα με μια παντελως δικια μου και αβασιμη θεωρια, γεννηθηκα στις αρχες ιανουαριου του 2002.
το ξαφνιασμα ηταν το ιδιο σαν αυτο που ειχα οταν, κατα τη θεωρια των αλλων που εχει και καπως μεγαλυτερη βασιμοτητα, ειχα γεννηθει στ αληθεια.
βρεθηκα στη ζωη απροετοιμαστη και απο τοτε περασαν πολλα απο πανω μου.
κι εγω τα περασα απο μεσα μου σαν να μουν κοσκινο, αστρα και σιδερο.
στις αρχες αντιδρουσα.
ημουν συνεχως σε μια διεγερση, περπατουσα στα καρβουνα και τα ποδια μου γινοταν παραναλωμα.
τιποτα δεν μπορουσε να με παρηγορησει και τιποτα δεν ηταν αρκετο να μου δωσει εξηγησεις.
ζουσα σε εναν αλλο κοσμο που μερικες φορες τον ονομαζα αντικοσμο.
τα ονειρα μου ειχαν σαρκα και οστα, ο πονος ερχοταν απο το παραθυρο μεσα στο σπιτι , προχωρουσε καπου βαθεια μεσα μου και αρχιζε ενα αδυσωπητο τρυπημα.
οξυς και μακροχρονος πονος.
παραδοξο!
τα μακροχρονια εχουν αμβλυνση, οχι ομως σε μενα.
το παραλογο ειχε εγκατασταθει στη ζωη μου και εγω εγινα ακομα πιο παραλογη προσπαθωντας να καταλαβω ασυλληπτα διαφορετικους κανονες απο οσους ειχα ως τοτε κατορθωσει να φανταστω.
κι ομως, ειμαι σιγουρη οτι μεσα μου το περιμενα.
το περιμενα μια ζωη.
την προηγουμενη ζωη μου.
τη ζωη πριν.
το περιμενα ασυναισθητα, τυφλα και κουφια.
λιγο πριν γινει το περιμενα με ενταση ,παλλομουν ολοκληρη στη συχνοτητα της σιγουριας οτι θα συμβει.
αλλα δεν ανησυχουσα.
γιατι ο,τι κι αν περιμενα, δεν ειχε καμμια σχεση με ο,τι ηρθε τελικα.
................................................................................................
ατακτες υποχωρησεις.
ακομα υπαρχουν πολλα σημεια σητν πολη που μου θυμιζουν τη φορτιση που ειχα οταν καποτε περνουσα απ αυτα.
προχθες μου εγνεψε μια γωνια στην ολγας και γυρισα και την κοιταξα και ολο το πεδιο του πονου ηταν εκει και ειχε τοση ενταση που δεν θα μπορουσα να πλησιασω χωρις να σκορπισω σε χιλια κομματια. κι ενα ακομα.
μετα ειναι και οι εποχες που αρχισα να βαζω στην ακρη ως ανεπιθυμητες.
τα χριστουγεννα, ο χειμωνας, το φθινοπωρο νωρις, το φθινοπωρο αργα, η ανοιξη νωρις.
το καλοκαιρι σ ολη του την εξελιξη.
στην καθε στιγμη ειχα ζησει και μια φαση των εξελιξεων και επενδυθηκαν οι εποχες με ο,τι αυτες μου κανανε.
δεν αντεχα, στην αρχη δεν αντεχα.
μετα αρχισα δειλα να τις ζω.
καθε τοσο ολα στιφογυρνουσαν και μου διναν μια κλωτσια και με πηγαινανε πισω.
μετα ισορροπια κακην κακως αλλα ισορροπια.
σαν να περπατας σε ενα τεντωμενο σκοινι.
τετοια ισορροπια.
................................................................................................

χωρις σημεια που θα βρισκω ηρεμια, χωρις χρονους που θα με αφηνουν ανενοχλητη.
................................................................................................
αρχισα να μην το πολυσκεφτομαι.
στωικα δεχομουν τις παλινδρομησεις.
ζουσα ταυτοχρονα σε χρονους υπερσυντελικους και πραγματικους, χρονους φοβερους και παγωμενους.
η μυρωδια στον αερα ηταν 3 χρονια πριν.
το φως το καλοκαιρι ηταν φθινοπωρινο.
το κρυο το χειμωνα ειχε χιονι ακομα κι αν δεν χιονιζε.
κατι με τεντωνε , εμενα και τις αντοχες μου συνεχως.
................................................................................................
τωρα ολα βρισκονται σε μια υφεση.
κοιταζω απολογητικα οσους με γνωριζανε και τους αποφευγω.
αποφευγω χωρις απολογιες οσους δεν με γνωριζουν κι ετσι δεν θα με γνωρισουν ποτε.
απονευρωθηκα.
ζω σε μια ευθεια.
δεν ξερω αν ειναι αυτη του τεντωμενου σκοινιου.
ισως να εχω συνηθισει.
ισως να βγηκαν ολα απο μεσα μου.
αν εγινε αυτο τοτε παρεσυραν και τα ζωντανα κομματια και ειμαι ακρωτηρισμενη.
ζοριζομαι να το σκεφτω.
δεν σκεφτομαι τιποτα.
κενο.
μπλανκ.

ζω με δυσκολια.

ισως καποτε να πενθουσα για μια απωλεια.

τωρα που ολα πηραν το δρομο τους η μονη απωλεια που εχω να πενθω ειναι η δικια μου.


.....................................
2χ+6ψ=8 και 2χ+6.00001ψ=8.00001
οι τελεστες αλλαζουν λιγο, πολυ λιγο.
η λυση αλλαζει πολυ, παρα πολυ.
αυτο, μ ενα λογο , ειναι το chaOs.

Monday, April 10, 2006

fuck apathy

δωσε
λιγη
χαρα
με
τις
υπερβολες
σου

σου ειπανε να προσεχεις

σου ειπαν να προσεχεις αλλα δεν σου ειπανε τι

δεν σ αφησανε να δεις τι πρεπει να προσεχεις

τι ειναι αυτο που σε ριχνει στην απογνωση του αβουλου

τι ειναι αυτο που σε κανει να παραχωρεις τον εαυτο σου

τι θα ησουν αν δεν προσπαθουσες τοσο σκληρα να υιοθετησεις την κοσμοθεωρια σου απο κοινοτυπιες που θα ταιριαζανε σε βιβλια τσεπης

δεν σου ειπαν τι θα ανακαλυπτες αν δεν προσπαθουσες να ταιριαξεις το βημα σου με τοσα αμορφα βηματα

χωρις ρυθμο και ηχο

χωρις διαδρομη

που θα φτασεις και γιατι?

πως τη θες τη μερα σου?

εχεις φωνη

αλλα πρεπει να την κουρδιζεις σε κλειδι που βολευει τις αλλες φωνες

δεν εισαι αυτο που νομιζεις

εισαι αυτο που σου λενε

προσποιεισαι οτι εισαι ανοιχτομυαλος

το μυαλο σου ταξιδευει μετ επιστροφης

σε μερη που σε στελνουν τουριστικα γραφεια καθε ειδους

με προσφορες για ημιδιατροφη και ξεναγηση

παρε λιγο απ αυτο

και ξεπουλησου

προπαντος, σκασε

μην μιλας

μην σκεφτεσαι

η επιλογη ειναι να εισαι αυτος που σου λενε με μερικες παρεκλισεις μεσα στο ανεκτο

ψαχνεις καθε μερα να βρεις ως που οριζουν τα ορια

θυμασαι τους μυθους για κεινους τους ανθρωπους που δεν ταξιδευανε περα απο τις ηρακλειες στηλες για να μην τους φαει ο δρακος που στηριζε τις ακρες τις γης

καταπινεις την πραγματικοτητα σου που δεν σ αφηνει να ταξιδεψεις περα απο της ηρακλειες στηλες γιατι θα σε φαει ο δρακος που στηριζει τις ακρες τις γης

και τις φυλαει

απο παραδοξους ταξιδευτες
που γουσταρουν δρακους και στοιχειωμενα σπιτια

προπαντος μην μιλας

σκασε

να κοιτας τη δουλεια σου

εμεις θα σου πουμε ποια ειναι η δουλεια σου

εσυ δεν ξερεις

βλακα

εμεις θα σου πουμε ποια ειναι η δουλεια σου και πως να την κανεις

θα ξεπουλησουμε καθε σου προιον

αλλα θα πρεπει να παραγεις ο,τι μπορουμε να εμπορευτουμε

και προπαντος μη μιλας

μην σκεφτεσαι

δεν εισαι παρα εμεις που σε οριζουμε

και σε καθοριζουμε

shOUt


shOUt


shOUt


shOUt


shOUt



Thursday, April 06, 2006

κατι επρεπε να μεινει


η βροχη ξεπλενε τα βλεμματα που δεν συναντιοταν αλλά περιπλανωταν συστηματικα
ο αερας επαιρνε τη φωνη και τη διπλωνε στις λεξεις..

« να κανουμε τσουληθρα…?»


.. μεσα στη βροχη..


το μεσημερι κοντοσταματησε για να συμμαχησει με την απογνωση.


λιγο ακομα, ακομα λιγο, αυτο θα ειναι,


αυτο θα ειναι

και πρεπει να το ζησω, να το θυμαμαι, κατι πρεπει να μου μεινει.. κατι


πρεπει να μου μεινει..


θα ρουφηξω τη βροχη, το κρυο, την χειμωνιατικη καταθλιψη, το λοφο τον ξερο απεναντι, την παιδικη χαρα μεσα στα χωματα τα μπεζ..
«να κανουμε τσουληθρα?»

…..

«οταν θα ερθεις.. θα παμε να δουμε…»

..η φωνη ξεχυνεται κατρακυλωντας απο το λοφο,
« πισω απο κει είναι..»

η φωνη.. ξεπλενεται και σταζει στο πεζοδρομιο

το βλεμμα απλωνεται σ ολον τον ουρανο, τα ματια ειναι ο οριζοντας.

τσουληθρα δεν καναμε επειδη εβρεχε…


κριμα, κατι επρεπε να μου εχει μεινει.

αν καναμε μεσα στη βροχη

...


Τσουληθρες και μπουρμπουληθρες?



Friday, March 31, 2006

ο εαυτος του καθενος ειναι ενα παιχνιδι*

η Jamella ζει σε ενα μερος που κανεις δεν θα ηθελε να ζει.
ειναι συνεχως επανω σ ενα φρουριο , τοσο αδειο, στη μεση του τρομου και του θανατου που ποναει αμα το δεις.
αμα σταθεις εκει για λιγο ποναει πιο πολυ. αυτον τον πονο του αδειου, του τελικου, του σημειου οπου δεν μπορεις να κανεις πισω, και αν ακομα κανεις πισω, θα σε κυνηγαει και ο τρομος και ο πονος και ο θανατος, γιατι πια, ξερεις.
ξερεις τι σε περιμενει κατω απο το φρουριο, ξερεις τι υπαρχει τριγυρω, στην πολη των καταραμενων και στο ποταμι της φωτιας.
λιγο πιο κατω, κρυμμενος στο αντρο του, ο διαβολος αυτοπροσωπως.
H Jamella ζει λιγο πιο μακρια απο την κολαση.
ζει λιγο πιο περα απο τον αντικοσμο.
το φρουριο το ονομαζουν πανδαιμονιο, αλλα εγω προτιμω να το αποκαλω μεσα μου εσχατη εκπληξη. γιατι αυτο ειναι, μια τελευταια εκπληξη αν καταφερεις να γυρνας εκει,εσχατη εκπληξη αν μπορεσεις να ξεφυγεις απο κει νικητης.
τιποτα πια δεν θα φαινεται απροσδοκητο αν τα κανεις ολα αυτα.
ζει μονη της σχεδον μαζι με αλλους δυο. εκει βρισκεται κι ενας αγγελος αλλα στεκεται στην αλλη ακρη απο τη Jamella. αντιδιαμετρικα.
φαινεται αρκετη σημαντικη για το φρουριο αν και δειχνει πολυ ευθραστη, αλλοκοσμη σχεδον. ισως ομως να ειναι η πιο σκληρη απ ολους γιατι δεν μπορεις να στεκεσαι λιγο πιο μακρια απο το χαμο και να διατηρεις τη φωνη σου απαλη οπως αυτην το κανει...
η Jamella εχει αποθεματα ζωης και ψυχης και τα δινει σε οποιον τα χρειαστει, και τα χρειαζονται ολοι παρα πολυ συχνα και σε μεγαλες ποσοτητες.
θεραπευει αυτοματα οποιον την πλησιασει.
φαινεται να μενει εκει στο χρονο αιωνια ή για μια στιγμη μονο μεσα απο το χρονο...
κανει τα ιδια και τα ιδια, διατηρει απορθητο το φρουριο και κανεις δεν ξερει που βρισκει αυτην αποθεματα για τη ζωη της και την ψυχη της.
σου δινει την υποψια πως πλεον ολα αυτα δεν τα χρειαζεται.
απο τους αλλους δυο, ο ενας μενει μαζι της μονιμα.
ο αλλος βρισκεται στο φρουριο μονο αν αυτος που συνοδευει περναει απο εκει πριν ετοιμαστει για τη μεγαλη αναμετρηση.
ειναι κι ενας αγγελος εκει ομως στεκεται παντοτε αντιδιαμετρικα απο τη Jamella και δεν ξερω αν πρεπει να τον μετραω.
για πολυ καιρο η εσχατη εκπληξη οπως προτιμω να λεω το φρουριο ητανε το τελευταιο οχυρο πριν τον τελευταιο και μοναδικο δρομο που οδηγουσε στο αντρο.
σιγα σιγα ομως η απειλη εξαπλωθηκε.
αλλες μορφες του κακου αρχισαν να σκιαζουν τον κοσμο αυτον.
μαζευτηκαν στα κρυα και αγονα υψιπεδα καπου στα βορεια και αρχισαν να χαραζουν με περισσοτερο σκοταδι και τρομο ο,τι ειχε απομεινει ελευθερο.
ετσι η εσχατη εκπληξη δεν ητανε πια το τελευταιο βημα πριν τη λυτρωση.
εγινε απλως ο επιλογος του γνωστου κοσμου που εκλεινε για να ανοιξει ενας αλλος ακομα πιο παγωμενος, ακομα πιο εχθρικος.
η Jamella ποτε δεν ταξιδεψε. ποτε δεν εφυγε απο το πανδαιμονιο. εμεινε εκει, λιγο πιο μακρια απο το ποταμι της φωτιας, να ανανεωνει με αποθεματα ζωης και ψυχης οποιον τα χει αναγκη και να κρατα αυτα τα εργαλεια που βγαζουν σπιθες κι εναν αποκοσμα οξυ ηχο. κανεις ποτε δεν θα μαθει τι κανει μ αυτα, ουτε σε κανεναν θα επιτρεψει να τα δει απο κοντα και να τα περιεργαστει.
αρχισα να σκεφτομαι οτι αυτο μπορει να τη στεναχωρει.
αυτο που ηταν καποτε μια ελπιδα απελευθερωσης, το φρουριο της, ειχε γινει και η φυλακη της.
δεν ανηκε στον νεο κρυο κοσμο αλλα δεν μπορουσε και να τον εξερευνησει η ιδια.
ομως ειχε συνηθισει στις εσχατες εκπληξεις και στις ματαιες ελπιδες, ειχε μαθει να τις θρεφει και να να τις δινει σ οποιον τις αποζητουσε για να μπορει να πει καποτε οτι ειχε γινει θαυματοποιος και ηρωας.
εμεινε πισω γιατι δεν μπορουσε να προχωρησει πιο περα.
μια μερα της υποσχεθηκα οτι θα κανω εγω το ταξιδι για χαρη της.
ετσι κι αλλιως εγω επρεπε να προχωρησω γιατι επρεπε να παω να βρω τι θα γινει παρακατω, τι θα γινω εγω παρακατω.
"θα γινω εσυ" της ειπα και ενιωσα να την προσβαλλω βαθεια.
"θα μεταφερω τ ονομα σου μαζι με το δικο μου" διορθωσα την προσβολη.
"αν εγω φτασω, θα φτασει και τ ονομα σου. και τοτε, ισως σε βρουμε ενα βημα πιο περα να μας περιμενεις".
δεν ξερω αν συμφωνησε ποτε. αφησε τα εργαλεια της να κανουν εκεινον τον αποκοσμο θορυβο ενω απομακρυνομουν.
περασα , ταξιδεψα μεσα σε απεραντο σκοταδι και μεσα σε απεραντο σκοταδι αρχισα να ανακαλυπτω το καινουριο κακο.
στη Jamella μπορουσα να γυρισω οποτε ηθελα και ειναι η αληθεια οτι το κανα αρκετες φορες.
και αρκετες φορες μπηκα στον πειρασμο ν αγνοησω το οτι υπαρχουν και αλλα να γινουν και να διατηρησω ως επιλογη να χω το φρουριο της για την εσχατη μου εκπληξη.
νοσταλγω ξανα και ξανα εκεινες τις μερες που ολα ηταν πιο περιορισμενα και πιο αθωα.
και πιο οικεια.
αλλα δεν θα μπορουσα να κανω πισω.
ακομα κι αν εκανα θα πονουσα πιο πολυ. αυτον τον πονο της γνωσης, γιατι πια, ηξερα.
η Jamella δεν ξερω τι γνωριζει.
κανεις ποτε δεν εμαθε ποια ειναι πραγματικα.
ουτε κι εγω ξερω.
το ονομα της ομως το πηρα μαζι μου κι εχω τη σιγουρια οτι ακομα και αν ξερει καλα τους δρομους που ως τωρα εχω περπατησει και αν εχει δει καθαρα ολα οσα ειδα, και αν εχει πονεσει και αυτην μ ολα οσα εγω πονεσα, και αν τα ονειρα μου ητανε πιο καθαρα στα δικα της, παντα θα προτιμα να καθεται σ εκεινο το μικρο φρουριο, παρεα με αλλους δυο, ο ενας μονιμα μαζι της ,ο αλλος συνοδος των περαστικων.
και τον αγγελο που παντα στεκεται αντιδιαμετρικα ,απεναντι της.
*ρολων ολων
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
dedicated to:
+ Kehetel [the spring angel]
+TheDukeOfDune [uber lover]
+TemplarSentinel ["i die for u", jam]
+SandowMaster[dark and strong]
and of course,
to the boOming pits in my Soul
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
based 2 D2
& 2 LoD

Tuesday, March 21, 2006

σε βλέπω

Σε βλέπω που ξυπνάς ανύποπτη για τη διαδρομή που επέλεξες ενώ όλα ήταν ακόμα πιθανά.

Ανοίγεις τα μάτια σου και προσπερνάς τη φευγαλέα έκπληξη που δοκιμάζεις καθώς παρατηρείς ότι όλα είναι στη σωστή και συνηθισμένη θέση ενώ δεν θα' πρεπε..

Δέχεσαι το τελευταίο αβέβαιο κύμα από τις δονήσεις ενός ξεχασμένου παρελθόντος σου που σου κλείνει το μάτι και σου γνέφει για αντίο ή για προειδοποίηση πριν να πάει να βρει τη δικιά του μοίρα..

Διαπιστώνεις το χώρο ακατάληπτο από μνήμες ώστε να μπορέσεις να απλώσεις τον καινούριο σου εαυτό και να τον ξαναγεμίσεις μ’ αυτόν.

Απορείς λιγάκι την ώρα που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη για την αίσθηση απελευθέρωσης και ανακούφισης που σε έχει κατακλύσει και κλεφτά θέλεις να ρίξεις μια ματιά πίσω από τον ώμο σου.

Ανοίγεις την πόρτα και κάνεις μια σύντομη αλλά αναλυτική ανακεφαλαίωση για όλα αυτά που δεν θα’ πρεπε να έχεις ξεχάσει ανοιχτά...

Φώτα, βρύσες τηλεόραση και ηλεκτρική κουζίνα…. Και την ξανακάνεις μαζί με το πρώτο σου βήμα στον εξωτερικό διάδρομο γιατί η αίσθηση πως κάτι έχεις ξεχάσει τελικά δεν λέει να σ’ αφήσει.

Ρίχνεις και αυτήν την τελευταία ματιά πίσω από τον ώμο σου που τόση ώρα ήθελες και επίτηδες αφήνεις τα κλειδιά στα χέρια σου να κάνουν λίγο περισσότερο θόρυβο από το κανονικό, αυθόρμητα και ανέλπιδα σαν να ρωτάς κι εσύ δεν ξέρεις τι απ’ όλα

[ η συνέχεια δεν θα βρεθεί ίσως ποτέ….]