.

Ναι, ξαφνικά έφυγα.
Είναι το προνόμιο όσων δεν έχουν τίποτα και κανέναν να αφήσουν πίσω, τίποτα και κανέναν να τους περιμένει.
Κάθομαι και χαζεύω τα πήγαινε έλα μου, νιώθω σαν μπαλάκι του τέννις.
Ή του πινγκ πονγκ ή..
Τελικά ίσως να μοιάζω περισσότερο με μπάλλα του μπιλιάρδου.
Ο στόχος είναι να χαθώ μέσα σε μια τρύπα αφού συγκρουστώ με μερικές άλλες μπάλλες.
Καλά, δεν θα με απασχολήσει πολύ το θέμα, δεν ξέρω μπιλιάρδο.
Εντάξει είναι όλα τώρα.
Ζω το βράδυ, κοιμάμαι τη μέρα.
Από πάντα μου άρεσε να κοιμάμαι τη μέρα.
Στον ύπνο της μέρας δεν βλέπω όνειρα.
Ξέρεις πόσες ανατολές έχω δει?
Άπειρες.
Το καλοκαίρι συνήθως δίπλα στη θάλασσα, στάζοντας αλάτι από τη βουτιά ,το χειμώνα τρέμοντας από το κρύο, μέσα από παράθυρα.
Αν τα παράθυρα είναι αυτοκινήτου ακόμα καλύτερα.
Να φεύγω και να βλέπω την ανατολή.
Αυτό μ αρέσει.
Κυρίως αν κοιμάμαι μετά.
Έτσι ο ήλιος δεν μου λέει και πολλά πράγματα, έχω συνηθίσει διαφορετικά φώτα, ηλεκτρικά, φευγαλέα.
Μου λείπει μερικές φορές η ζέστη αλλά η ζέστη δεν είναι παρά ξυλάκι παγωτό κακάο που έλιωσε και στάζει και βουϊτό.
Αυτό το βουϊτό που έχουν τα καλοκαιρινά μεσημέρια.
Όλα κινούνται.
Αυτός ο συνωστισμός με κάνει να αισθάνομαι παρίσακτη.
Ξέρω όμως οτι κάνει πολλή ζέστη γιατί δεν παγώνει η μύτη μου και δεν τσούζουν τα μάτια μου.
Θα καταλάβω το τέλος και αυτού του καλοκαιριού όταν θα αρχίσουν να τσούζουν τα μάτια μου.
Το φως τότε είναι αχνό και το βουϊτό σταματάει- επιτέλους.
Οι θόρυβοι είναι λιγότεροι αλλά πιο δυνατοί.
Έμαθα και συνήθισα τα ηλεκτρικά φώτα.
Μικρές αναλαμπές που αλλοιώνονται και δεν κρατάνε πολύ.
Θέλω να ζωγραφίσω ένα σύννεφο από ασημόσκονη αλλά δεν έχω μαζί μου τίποτα.
Καλύτερα γιατί δεν θα μπορούσα να ζωγραφίσω ένα σύννεφο από ασημόσκονη.
Ο Νίκος κουβαλάει μαζί του το φορητό υπολογιστή.
"Είσαι ηλίθιος κι εσύ κι αυτό" του έλεγα γιαυτό δεν μ άφηνε να το χρησιμοποιώ.
Νόμιζα οτι θα με πείραζε αλλά δεν μου έλειψε καθόλου.
Εγώ κουβαλάω μαζί μου εκείνο το κουτί που ξέρεις.
Ναι, το κουτί της γιαγιάς ή της Πανδώρας, ή το ασκί του Αιόλου μεταμορφωμένο σε κουτί.
Τα έχω κλείσει εκεί όλα και το ανοίγω σπάνια.
Μερικές φορές φουσκώνει από μόνο του και ανοίγει και τότε πετάγονται από μέσα φαντάσματα και εφιάλτες και οι δυνατές μου επιθυμίες, όλα τα ανεκπλήρωτα, ό,τι με υπερσκελίζει και παλεύω με τις ώρες.
Ή τις μέρες, ποτέ δεν θα το συνηθίσω.
Το έχω όμως μαζί μου πάντα γιατί κάπου πρέπει να κρατάω ό,τι κρύβω καλά.
Τα σκοτεινά μου μυστικά.
Εκείνα που κανείς δεν υποψιάζεται όταν αντιμετωπίζει αυτήν μου την αυτοκυριαρχία και ψυχρότητα.
Ξέρεις πως είναι αυτήν η αταραξία.
Όχι, δεν φεύγω γιατί νομίζω οτι θα γλυτώσω, γιαυτό και κουβαλάω μαζί μου το κουτί συνειδητά.
Είναι και η απειλή του Καβάφη που περνάει ξυστά από το μυαλό μου συχνά "Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γη την χάλασες".
Γι αυτό και μπορώ να ζω σε βράδυα χωρίς ξωτικά και ασημόσκονη.
Τι να τα πω αν τα δω?
Καλύτερα, θα γλυτώσω και από την εφεύρεση μιας φτηνής δικαιολογίας.
Ή πολύτιμης?
Ίσως πολύτιμης.
Χρειάζεται πολύ κουράγιο για να πεις μια δικαιολογία ενώ ξέρεις εκ των προτέρων οτι δεν θα σε πιστέψουν.
Εγώ τουλάχιστον χρειάζομαι.
Δεν ξέρω πως βρίσκω το κουράγιο, ίσως να το ανασύρω και αυτό από το κουτί.
Μπορεί για μένα ο ορισμός του κουράγιου να μην είναι παρά η απόγνωση που ακολουθεί την εξαντλημένη υπομονή μου.
Μάλλον ζω παράξενα γιατί δίνω δικούς μου ορισμούς στα πράγματα.
Αυτό πάντα σε εκνεύριζε.
Δεν θα κοιμηθώ ώσπου να ξημερώσει για τα καλά.
Φοβάμαι το όνειρο που μπορεί να δω, θα κάνω τα πάντα για το αποφύγω.
Έχω πολλά ακόμα να χώσω στο κουτί,αυτήν την εποχή είναι ανοιχτό.
Κοιτάω γύρω μου, κουτιά παντού.
Όταν ξημερώσει θα μπω μέσα σ αυτό που γράφει απ έξω "self" και θα περιμένω να ξαναβραδυάσει.
Ο Καβάφης* γελάει μέσα από τα δόντια μου ενώ με κοιτά.
"Είπες θα πάω σ άλλη γη... θα φύγω σ άλλη θάλασσα"

*updated