non carbon-based life forms

Ή ,ανόργανες εντελώς.

Ας μήν προσπαθήσει κανείς να σκεφτεί πώς γίνεται μια μορφή ζωής να είναι ανόργανη, δεν θα εξηγήσω, βαριέμαι.

Όχι, δεν βαριέμαι, πνίγομαι.

.

'Εχω μπει μέσα σε μια σακούλα, ολόκληρη.

Η σακκούλα αυτή σε λίγο θα δεθεί και θα σκεπαστεί με χώμα.

Λίγο πριν ζήτησα το παιχνιδάκι μου.

Δεν ήθελα να το αφήσω πίσω.

Ήθελα να το έχω μαζί μου να με κρατά.

Να με κρατήσει όσο γίνεται πιο πολύ , όσα μικροδευτερόλεπτα γίνεται να με κρατήσει κοντά σε όσα ήξερα ως τότε.

Ως λίγο πριν.

Έκλαιγα?

Με άκουσε?

Μ ακούει.

Με βλέπει.

Το κάνει όμως.

Το κάνει.

Στη σακκούλα μέσα είμαι εγώ , όχι μόνο το παιχνιδάκι μου.

.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να μεγαλώσει ένας άνθρωπος κατά εκατό χρόνια μέσα σε λίγα μικροδευτερόλεπτα.

Ένας απ αυτούς είναι να ζητήσει να κρατάει το παιχνιδάκι του λίγο πριν η σακκούλα τον τυλίξει ολόκληρο.

"Το ζήτησε. Ήθελε να το έχει μαζί της", είπε.

Η φωνή του δεν έσπαζε.

Δεν έτρεμε.

Το κανε, το είπε.

Μέσα στη σακκούλα οι θόρυβοι ακούγονται διαφορετικά.

Όλα αλλάζουν, ο κόσμος είναι αποπνικτικός, είναι σπαρακτικός.

Η αγωνία και ο φόβος, η μοναξιά, η μοναξιά , η αίσθηση αυτή , ο άνθρωπος μόνος του απέναντι στην άφατη αγωνία, όλα είναι τόσο τρομακτικά, τόσο ..

Ο χρόνος παίζει τα παιχνίδια του.

Είναι πολύ παράξενος ο χρόνος.

Δεν υπάρχει αν δεν υπάρχουμε να τον μετράμε.

Περνάει γρήγορα όταν δεν θέλουμε.

Επιμηκύνεται με έναν αιφνίδιο τρόπο όταν είμαστε αντιμέτωποι με τον απόλυτο τρόμο.

Και τον πόνο.

Η σακκούλα δένει, το κορμί βαραίνει από την έλλειψη του οξυγόνου και απο το χώμα που το σκεπάζει.

Πριν απ αυτά είχε δοκιμάσει την ασύλληπτη κακοποιήση.

Είχε βιαστεί.

Για να έγκλωβιστεί μέσα στη σακκούλα, να σκεπαστεί από το χώμα, να φυλάξει ένα μυαλό που μπόρεσε να ζητήσει το παιχνιδάκι του.

Πριν ακολουθήσει τη ροή του πόνου έτσι όπως του έτυχε.

Πριν νιώσει εκείνη τη μοναξιά που νιώθεις όταν πεθαίνεις.

Δεν υπάρχει ήρεμος θάνατος.

Ακόμα και για λίγο το μυαλό μας νύχεται στην αγωνία.

Τι?

Θα μπορέσω?

Γιατί?

Μαμά..

Μικροί άγγελοι τραγουδούσαν για μένα.

Τι είναι αυτό?

Δεν ξανάκουσα τέτοιο κρότο.

Θάνατος.

Αυτό είναι?

Έτσι?

Ποιος θα με πάρει αγκαλιά?

Ποιός θα μου πει τι θα γίνει αργότερα?

Γιατί?

Εμετός.

Αναρρόφηση.
Πνίξιμο.

Ασφυξία.

"Ήθελε να έχει το παιχνιδάκι της" είπε..

Την έθαψε ζωντανή μαζί με το παιχνιδάκι της.

Κοριτσάκι εννέα ετών αφού το βίασε.

Την άφησε να κρατήσει το παιχνιδάκι της.

Το έκανε.

Βήμα βήμα.

Την έβλεπε, την άκουγε, το έκανε.

Με απάθεια.

Σαν σκύλος που θάβει τα σκατά του.

Μπορεί και να παρακολουθούσε ηδονιζόμενος.

Από την ένταση που εξαέρωναν τα πάθη, τα βασανιστήρια, Η ΦΡΙΚΗ, η φρίκη χωρίς λόγια, η ΦΡΙΚΗ ο εφιάλτης, εκεί, μπροστά του, είχε..είχε..έβλεπε...με απάθεια ίσως και να είχε ξαναερεθιστεί..

Τα αφηγήθηκε με φωνή που δεν έτρεμε.

Όπως στα ημερολόγιά που μας επιβάλλανε στο δημοτικό.

Με τη βαριεστημένη απάθεια που περιγράφει κανείς έναν γεωγραφικό χάρτη.

Χωρίς καν την υποψία δυσφορίας που έχει η φωνή που λέει "στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι..."

Ντυμένος με πορτοκαλια φόρμα κατάδικου.

Κάπου στην Αμερική.

Μπορεί και να απαλλαχθεί.

Δεν είχε δικηγόρο κατά την ανάκριση.

Μια νομική ρύθμιση.

Απλώς.

Οι νόμοι και η κουβέντα που ξεκίνησε επισήμως ο Πλάτων γι αυτούς.

Οι νόμοι.

Δεν ξέρω γιατί θέλησα να παρακολουθήσω την επικαιρότητα σήμερα.

Νομίζω οτι το σημερινό με αποτέλειωσε.

Δεν μπορώ να κοιμηθώ και δεν θέλω να μιλήσω.

Νόμιζα οτι ήμουν υπερβολική όταν, 3 μήνες πριν έγραφα οτι προτιμώ μορφές ζωής που δεν βασίζονται στον άνθρακα.

Για να είμαι πιο σίγουρη, θα πρέπει να προσθέσω: ανόργανες..

Μην ρωτάτε πως είναι δυνατόν να γίνει αυτό.

Απλώς, ζητήστε το παιχνιδάκι σας- θα σας το δώσει- και μπείτε μέσα στη σακκούλα.

Μαζί της.